انسان شهری...

انسان شهری، عجیب در بیکارگی و بطالت فرورفته است؛ بهانه جویی، وراجی، شوخی های مبتذل خجالت آور، ولگردی های بدون عمق، وقت کشی، خواب های طولانی پیر کننده... و همیشه در انتظار حادثه ای غریب و دگرگون کننده؛ اگر نه معجزهای، دست کم کرامتی...

و ناگهان حل شدن جمیع مشکلات...

اما این نوع برخورد با زندگی، فقط تباه کردن زندگی ست ...